คุณคนเดียว เดินอยู่บนถนนอันเปล่าเปลี่ยวในยามเย็น คุณมองเห็นคนแก่สองคน คนหนึ่งเป็นชายชราที่แต่งตัวเชยมาก คนหนึ่งเป็นหญิงชราที่ทาปากแดง ทั้งสองไม่ได้จูงมือกัน และไม่ได้มีทีท่าของคนที่สนิทสนมกันอย่างมาก บางครั้ง กระทั่งว่าคนหนึ่งเดินอยู่ข้างหน้า คนหนึ่งตามมาข้างหลัง บางครั้งทิ้งระยะห่างกันตั้งสามสิบสี่สิบเมตร เหมือนว่าแม้ความเกี่ยวพันกันเพียงน้อยนิด ก็ยังไม่มี

แต่หากคุณเป็นคนที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาอย่างโชกโชน กระทั่งแม้แต่ความตายก็ยังเคยพบผ่านมาแล้ว คุณย่อมจะรู้ว่านั่นคืออะไร

— นั่นคือสิ่งที่น่ารักที่สุด สบายที่สุด และน่าอิจฉาที่สุดในโลกมนุษย์เรานี้ แน่นอนว่า นั่นมิใช่ความรักแล้วในบัดนี้ แต่คือการหลอมรวมของความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่มนุษย์ชาิติมีอยู่

บนโลกนี้ ชีวิตชีวิตนี้ ไม่มีเรื่องใดที่ทำให้ไม่เป็นสุขได้เท่ากับการคิด จากโบราณกาลจนถึงยุคปัจจุบัน จากปัจจุบันจวบจนกระทั่งถึงอนาคต จากความตายถึงการมีชีวิต ล้วนแต่ไม่มี

เพราะว่าเรื่องที่ท่านคิด โดยปกติแล้วล้วนแต่เป็นเรื่องที่ท่านไม่สามารถปฏิบัติได้
ท่านคิดอยู่ทุกเช้าค่ำวันคืน
คิดเสียจนจะเป็นจะตาย
คิดเสียแทบเป็นแทบตาย
คิดเสียจนลงไปคลานกับพื้น
คิดเสียจนแทบจะปัญญาอ่อน ท่านสามารถได้มาหรือ?